Η ιστορία του
Η ιστορία για το Πεντάκορφο έχει αναφορές από τα χρόνια του Θουκυδίδη. Λέγεται ότι στην περιοχή κατοικούσε αρχαίος Αιτωλικός λαός. Το αρχαίο φύλο το χειμώνα κατέβαινε το λεκανοπέδιο του Αγρινίου στο οποίο ίσως έδωσε και το όνομα Αγρίνιο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών, στην κοιλάδα ανάμεσα στο Μέγδοβα και τον Αγραφιώτη, κατοικούσε το αιτωλικό φύλο των Απεραντών, Ο William J. Woodhouse προσθέτει στην περιοχή των Απεραντών μια λωρίδα κατά μήκος της αριστερής όχθης του Αχελώου, νοτιοδυτικά του Αγ. Βασιλείου με Νότια κατεύθυνση, που πιθανολογείται ότι έφθανε ως τη δεξιά όχθη του ποταμού Ζέρβα και Νοτιοανατολικά ως την κορυφογραμμή του Κουτουπα και του Κυνηγού, δηλαδή την ευρύτερη περιοχή του σημερινού Πεντακόρφου. Το συγκεκριμένο γένος ήταν ομόγλωσσο με τους Ακαρνάνες και τους Μακεδόνες, με κύριο χαρακτηριστικό, σύμφωνα με το Θουκυδίδη (στην εξιστόρηση της αθηναϊκής εκστρατείας στην Αιτωλία), το δυσνόητο της γλώσσας και την ωμοφαγία. Αυτό οφείλονταν μάλλον, στο ότι παρέλειπαν κάποια σύμφωνα η φωνήεντα, ενώ η ωμοφαγία σχετιζόταν με τη βιασύνη να τρώνε γρήγορα το κρέας σε περιπλανήσεις, ληστείες και μισθοφορικές υπηρεσίες. Τετραγωνισμένοι και λαξευμένοι ογκόλιθοι αρχαίου ναού υπάρχουν στη Κάλανος Πεντακόρφου και αποδεικνύουν τη χρήση αυτής της κοιλάδας του Ζέρβα – παραπόταμου του Αχελώου. Το 1393 το Καρπενήσι και οι γύρω περιοχές ήρθαν στα χέρια των Τούρκων και ιδρύθηκε ομώνυμη επαρχία που διοικητικά υπάγονταν στο σαντζάκι της Ναυπάκτου. Οι Τούρκοι (συνθήκη του Ταμασίου) αναγκάστηκαν από πολύ νωρίς να παραχωρήσουν κι αυτοί στους ακατάβλητους κατοίκους την περιοχής κάποια προνόμια. Έκτοτε η ευρύτερη περιοχή έγινε νησίδα καταφυγής για κάθε κυνηγημένο, χώρος ανάπτυξης επαναστατικών κινημάτων και μήτρα διατήρησης του πνευματικού φωτός Ελληνικής Αναγέννησης. Σύμφωνα με ιστορικές πληροφορίες της περίοδού των προεπαναστατικών κινημάτων, ο καρπενησιώτης αρματολός Λιβίνης, ύστερα από την περιφανή νίκη κατά των Τούρκων στη Γάλιανη, πρωτοστατεί στην μάχη της Αράχωβας, όπου έπεσε πολεμώντας παλληκαρήσια το 1684. Οι Τούρκοι στην συνέχεια έκαψαν το χωρίο. Η καταστροφή αυτή μαζί με την αυξανόμενη καταπίεση και την φορολογική επιβάρυνση που ακολούθησε, οδήγησαν και σε δημογραφική μεταβολή, αφού οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι της περιοχής εγκατέλειψαν τις εστίες τους και ζήτησαν καταφύγιο σε ασφαλέστερες περιοχές. Η περιοχή ερημώθηκε και σύμφωνα με τον κατάλογο που που συνέταξε το 1818 ο πληρεξούσιος της επαρχίας Κ. Τσάτσος, ο αριθμός των κατοίκων στο χωρίο λίγο πριν την επανάσταση ήταν σε οικογένειες στον αριθμό 25. Μετέπειτα το χωρίο και οι γύρω περιοχές συσπειρώνονται στον επαναστατικό αγώνα, με συμμετοχή χωριανών σε καίριες και σημαντικές μάχες όπως αυτή της Κορομηλιάς στον Άγιο Βλάση. Την περίοδο του 40 δεκάδες κυρίως νέοι κλήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στον κατακτητή και ηρωικά μαχόμενοι έδωσαν ακόμα και την ζωή τους, για το ανεκτίμητο αγαθό την ελευθερία.